Opis treściowo-formalny poszczególnych Stacji - (interpretacja autorska)

STACJA I – SĄD PIŁATA

Brama. Porta. Każdy z nas w ciągu swojego życia przechodzi przez wiele bram. Jedne są szeroko otwarte i bardzo często nawet nie zauważamy, że przez nie przechodzimy, że przekraczamy granicę dzielącą coś od czegoś. Inne są otwarte częściowo, a niektóre tylko lekko uchylone; przez te właśnie musimy się niejednokrotnie przeciskać A ile razy na naszej drodze zastaliśmy bramę zamkniętą?

Cala kompozycja pierwszej Stacji zaczyna się od stromych schodów. Ileż to na naszej drodze jest rozmaitych schodów, które są jedynym wejściem na scenę upragnionych ideałów. Kiedy wreszcie staniemy na podium, wystawieni na widok publiczny, okazuje się, że musimy jeszcze pokonać bramę, nad którą góruje jakaś szmaciana flaga idei. Połowa tej bramy to są obowiązki i prawa wyznaczające nibynormatywy - jedyne i słuszne w danym czasie, czasie na który zostaliśmy skazani, czasie, w którym przyszło nam żyć. Jeżeli nie godzisz się z tym., jeżeli widzisz trochę dalej, Jeżeli chcesz przekroczyć te narzucone normatywy, to czeka cię kara. Możesz przejść przez tę słuszną, twoim zdaniem, półotwartą cześć bramy, gdzie widzisz piękno nadprzyrodzone przyrody, gdzie widzisz błękit nieba, ale co cię tam czeka? Z reguły kara. Za tę prawdę, zgodną z sumieniem czeka cię sąd części bramy normatywnej. Tej zamkniętej.

Masz do wyboru: wtopienie się w szarość tłumu bramy zatrzaśniętej lub możesz przekroczyć granicę, oczekując skazania. W tym przypadku, kiedy Pan Jezus przekracza właśnie w imię naszego dobra tę granicę, wyobrażoną jako część uchyloną bramy, otrzymuje wyrok skazujący Go na śmierć, co symbolizuje złamana kolumna – przerwane życie. Symbol znany od starożytnej Grecji. Tylko ptaki niebieskie, co to orzą, nie sieją, patrzą na tę całą podłość prawa ludzkiego z zaciekawieniem, na realizację jeszcze jednego niesprawiedliwego wyroku śmierci ustanowionego przez człowieka i wydanego na Syna Bożego Jezusa Chrystusa. Czyli prawo ludzkie, w tym przypadku, góruje nad prawem nadprzyrodzonym.

STACJA II – PAN JEZUS BIERZE KRZYŻ NA RAMIONA

Z reguły, kiedy spada na nas krzyż, kiedy przyjmujemy krzyż, czy tego chcemy czy też nie, jesteśmy sam na sam z tym krzyżem. Jesteśmy z reguły samotni w tym momencie. Nad Panem Jezusem pojawia się krzyż. Ten krzyż nakładany jest na Jego ramiona z Niebios. Chrystus patrzy w niebo jakby podążał w stronę Ojca. Prawą ręką, w zasadzie palcami, dotyka skrzyżowania ramion krzyża, tego hańbiącego znaku śmierci. Podnosi lewą rękę w kierunku Tego, który nakłada mu krzyż, a palce Jego ręki w swoistym geście stają się znakiem zapytania: czyż naprawdę muszę przyjąć ten Krzyż? Zawsze w takim momencie bardzo ciężkim dla każdego nas, kiedy dotyka nas krzyż, pierwsza nasza myśl biegnie do rodzonej matki z prośbą „pomóż”. Być może Pan Jezus też tak pomyślał. I z reguły ta, która nas urodziła z miłości w takiej chwili nam pomaga, bez względu na to czy jest fizycznie z nami czy też nie. Czy żyje czy jest już poza wędrówką ziemską. Z tyłu, za postacią Pana Jezusa w kamieniu możemy dostrzec symboliczne „M” – Maryja. Kamień, na którym wspiera się pionowa część krzyża. To Matka Boża Maryja pomaga przyjąć Panu Jezusowi krzyż i będzie pomagała nieść ten krzyż i swój krzyż nie tylko do śmierci na tym krzyżu, ale jeszcze długo później. Dlatego też ta Stacja jest najbardziej ascetyczna w swoim wyrazie artystycznym. Jest tylko Chrystus-Krzyż, ponad nim niewidzialny Ojciec, a przed Nim kamienista droga, i za całą kompozycją czuwający symbol.

Czytaj więcej:
format .doc
format .pdf

Przeczytaj - HISTORIA BUDOWY „GOLGOTY BESKIDÓW”

Przeczytaj - KRÓKI ZARYS WARTOŚCI ESTETYCZNYCH GOLGOTY BESKIDÓW - Prof. Czesław Dźwigaj